Ağaçlar; kökler, gövde, dallar ve yapraklardan oluşan büyük bitkilerdir. Bunlar ototrofik organizmalardır; yani inorganik maddelerden organik maddeler sentezleme yeteneğine sahiplerdir. Gelişmek amacıyla kökleri aracılığıyla topraktan mineral ve azotlu bileşik içerikli suyu emerler ve bu materyaller köklerden yapraklara doğru, ksilem özsuyu (xylem sap) olarak taşınır. Burada, yeşil bir pigment, yani klorofil, güneş ışığını, atmosferik karbon dioksit ile su arasındaki reaksiyon için enerji olarak kullanır. Bu reaksiyon, sonrasında FLOEM ÖZSUYU (phloem sap) tarafından aşağıya doğru taşınacak olan şekerleri oluşturur (Şekil 1). Bu maddeler bitki tarafından yaşamsal faaliyetleri için kullanılır ve hücre içerisinde nişasta şeklinde depolanır. Sonuç olarak bunlar yeni dokuların, özellikle de ağacın katı kısmı olan odun ya da sekonder ksilemin oluşturulmasında kullanılır. Ağaçlar ilkbahar (earlywood) ve yazda (latewood) büyür ve sonbahar ile kışın uykuda kalır. Büyüme ve uyku hali arasındaki bu nöbetleşme, gövde içinde ortak merkezli halkaların oluşumuna yol açar, ki bu halkalar da ağacın yaşı hakkında bilgi edinmek üzere sayılabilir. Bir gövdenin dikey kesiti alınırsa, esasen beş ana tabakadan oluştuğu görülür: kabuk, floem, kambiyum, alburnum, duramen. Kabuk, ağacın türüne göre değişen kalınlıkta koruyucu bir tabakadır. Floem, yaşayan bir dokudur ve ana fonksiyonu şekerler ile diğer besleyici maddelerin (floem özsu) yer değiştirmesini sağlamaktır. Kambiyum, hücrelerden oluşan ince bir tabakadır. Kambiyum her yıl kendi iç yüzeyinde yeni ksilem hücreleri ve dış yüzeyinde floem hücreleri biriktirir. Yeni ksilem dokusu, gövdenin çapını genişletir. Alburnum(Diriodun), gerekli oldukça ağacın çeşitli yerlerine dağıtılarak, bitkinin beslenme deposu olarak hizmet eder. Organik maddelerce zengin olduğundan (örneğin nişasta), özellikle mikroorganizmaların (mantarlar gibi) istilasına açıktır. Ksilem, duramenin dış kısmında, yani en son oluşan halkalarda yapraklara, yeşilliklere doğru akar. Duramen(Özodun), tamamen ölü hücrelerden oluşur. Bu hücrelerin eskiden içerdikleri depo maddeleri ya tükenir ya da duramenin oluşumuna hizmet eden bir dizi, genellikle pigmentli farklı maddeler haline gelir. Bu maddeler birçok organizma (mantarlar ve böcekler) için zehirlidir. Kuru ağacın temel bileşenleri selüloz (%40-60) ve linyindir (%20-30). Selüloz, ipliksi bir zincir oluşturacak şekilde birbirlerine bağlanan, -piranoz formundaki 5000-10.000 glikoz molekülünden oluşan bir polisakkarittir. Selüloz suda çözünmemesine rağmen, kolaylıkla hidratlanır. Linyin, üç boyutlu aromatik bir fenil propan polimeri olup, görevi selüloz zincirlerini birbirine bağlamaktır. Linyin, morötesi radyasyonla, suda çözünen bileşiklere parçalanır; bu proses, ağacın grileşmesi olarak bilinen fenomene neden olur. Ağaç, düşük oranlarda olmalarına rağmen kereste türlerine özel nitelikler veren başka bileşikler de içerir. Bu maddeler ekstraktif olarak adlandırılır ve terpen (bazı kerestelerin aromatik kokusundan sorumlu yağlar), fenol, tannin, karbonhidrat, azotlu bileşik, yağ asidi ve steroidleri içerirler.

Henüz bilgi eklenmemiş.